خرید بک لینک

متن کامل ترکیب بند عاشورایی با کاروان نیزه - علیرضا قزوه

گزارش‌های تازه درباره «متن کامل ترکیب بند عاشورایی با کاروان نیزه - علیرضا قزوه» منتشر شده است. طبق گزارش‌های موجود، متن کامل ترکیب بند عاشورایی با کاروان نیزهعلیرضا قزوهبند اول می آیم از رهی که خطرها در او گم است از هفت منزلی که سفرها در او گم است از لا به لای آتش و خون جمع کرده ام اوراق مقتلی... در ادامه مهم‌ترین جزئیات این خبر را می‌خوانید.

 

متن کامل ترکیب بند عاشورایی با کاروان نیزه

علیرضا قزوه

بند اول
می آیم از رهی که خطرها در او گم است
از هفت منزلی که سفرها در او گم است
از لا به لای آتش و خون جمع کرده ام
اوراق مقتلی که خبرها در او گم است
دردی کشیده ام که دلم داغدار اوست
داغی چشیده ام که جگرها در او گم است
با تشنگان چشمه احلی من العسل
نوشم ز شربتی که شکرها در او گم است
این سرخی غروب که همرنگ آتش است
توفان کربلاست که سرها در او گم است
یاقوت و دُر  صیرفیان را رها کنید
اشک است جوهری که گهرها در او گم است
هفتاد و دو ستاره غریبانه سوختند
این است آن شبی که سحرها در او گم است

باران نیزه بود و سر شهسوارها

جز تشنگی نکرد علاج خمارها

بند دوم
جوشید خونم از دل و شد دیده باز، تر
نشنید کس مصیبت از این جانگدازتر
صبحی دمید از شب عاصی سیاه تر
وز پیشبی ز روز قیامت درازتر
بر نیزه ها تلاوت خورشید، دیدنی ست
قرآن کسی شنیدهاز این دلنوازتر؟
قرآن منم چه غم که شود نیزه، رحل من
امشب مرا در اوج ببینسرفرازتر
عشق توام کشاند بدین جا، نه کوفیان
من بی نیازم از همه، تو بینیازتر
قنداق اصغر است مرا تیر آخرین
در عاشقی نبوده ز من پاکبازتر
با کاروان نیزه شبی را سحر کنید
باران شوید وبا همه تن گریه سر کنید

بند سوم
فرصت دهید گریه کند بی صدا، فرات
باتشنگان بگوید از آن ماجرا، فرات
گیرم فرات بگذرد از خاک کربلا
باور مکن کهبگذرد از کربلا، فرات
با چشم اهل راز نگاهی اگر کنید
در بر گرفته مویه کنانمشک را فرات
چشم فرات در ره او اشک بود و اشک
زان گونه اشک ها که مرا هستبا فرات
حالی به داغ تازه ی خود گریه می کنی
تا می رسی به مرقد عباس، یافرات
از بس که تیر بود و سنان بود و نیزه بود
هفتاد حجله بسته شد از خیمهتا فرات
از طفل آب، خجلت بسیار می کشم
آن یوسفم که نازخریدار می کشم

بند چهارم

بعد از شما به سایه ی ما تیر می زدند
زخم زبان به بغض گلوگیر می زدند
پیشانی تمامی شان داغ سجده داشت
آنانکه خیمه گاه مرا تیر می زدند
این مردمان غریبه نبودند، ای پدر
دیروز دررکاب تو شمشیر می زدند
غوغای فتنه بود که با تیغ آبدار
آتش به جان کودک بیشیر می زدند
ماندند در بطالت اعمال حجشان
محرم نگشته تیغ به تقصیر می زدند
در پنج نوبتی که هبا شد نمازشان
بر عشق، چار مرتبه تکبیر می زدند
همروز و شب به گرد تو بودند سینه زن
هم ماه و سال، بعد تو زنجیر می زدند


از حلق های تشنه، صدای اذان رسید
در آن غروب،تا که سرت بر سنان رسید

بند پنجم
کو خیزران که قافیه اش با دهان کنند
آن شاعران که وصف گل ارغوان کنند
از من به کاتبان کتاب خدا بگو
تا مشقگریه را به نی خیزران کنند
بگذار بی شمار بمیرم به پای یار
در هر قدمدوباره مرا نیمه جان کنند
پیداست منظری که در آن روز انتقام
سرهای شمر وحرمله را بر سنان کنند
یارب، سپاه نیزه، همه دستشان تهی ست
بی توشه اند وهمرهی کاروان کنند
با مهر من، غریب نمانند روز مرگ
آنان که خاک مهر مرا حرزجان کنند


با پای سر، تمامی شب، راه آمدم
تنهایی ام نبود،که با ماه  آمدم


بند ششم

ای زلف خون فشان توام لیلة البرات
وقت نماز شب شده، حیّ علی الصلات
از منظر بلند،ببین صف كشیده اند
پشت سرت تمامی ذرات كائنات
خود، جاری وضوست، ولی در نماز عشق
از مشك های تشنه وضو می كند، فرات
طوفان خون وزیده، سر كیست در تنور؟
خاك تو نوح حادثه را می دهد نجات!
بین دو نهر، خضر شهادت به جستجو ست
تا آب نوشد از لبت، ای چشمه ی حیات
ما را حیات لم یزلی، جز رخ تو نیست
ما بی تو چشم بسته و ماتیم و در ممات

عشقت نشاند، باز به دریای خون، مرا
وقت است تیغت آورد از خود، برون، مرا

بند هفتم
از دست رفته دین شما، دین بیاورید!
خیزید، مرهم از پی تسكین بیاورید!
دست خداست، این كه شكستید بیعتش

دستی خدای گونه تر از این بیاورید!
وقت غروب  آمده، سرهای تشنه را
از نیزه های بر شده، پایین بیاورید!
امشب برای خاطر طفل سه ساله ام
یك سینه ریز، خوشه ی پروین بیاورید!
گودال، تیغ كند، سنان های بی شمار
یك ریگزار، سفره ی چرمین بیاورید!
سرها ورق ورق، همه قرآن سرمدی ست!
فالی زنید و سوره ی یاسین بیاورید!

خاتم سوی مدینه بگو بی نگین برند!
دست بریده، جانب ام البنین برند!

بند هشتم
خون می رود هنوز ز چشم تر شما
خرمن زده ست ماه، به گرد سر شما
آن زخم های شعله فشان، هفت اخترند
یا زخم های نعش علی اكبر شما؟

آن كهكشان شعله ور راه شیری است
یا روشنانِ خون علی اصغر شما؟

دیوان كوفه از پی تاراج  آمدند
گم شد نگین آبی انگشتر شما
از مكه و مدینه، نشان داشت كربلا
گل داد (نور ) و ( واقعه ) در حنجر شما
با زخم خویش، بوسه به محراب می زدید
زان پیشتر كه نیزه شود منبر شما

گاهی به غمزه، یاد ز اصحاب می كنی
بر نیزه، شرح سوره ی احزاب می كنی

بند نهم
در مشك تشنه، جرعه ی آبی هنوز هست
اما به خیمه ها برسد با كدام دست؟

برخاست با تلاوت خون،  بانگ یا اخا
وقتی «كنار درك تو، كوه از كمر شكست»
تیری زدند و ساقی مستان ز دست رفت
سنگی زدند و كوزه ی لب تشنگان شكست!
شد شعله های العطش تشنگان، بلند
باران تیر آمد و بر چشم ها نشست
تا گوش دل شنید، صدای ( الست ) دوست
سر شد (بلی)ی تشنه لبانِ میِ الست
ناگاه بانگ ساقی اول بلند شد
پیمانه پر كنید، هلا عاشقان مست

باران می گرفت و سبو ها كه پر شدند
در موج تشنگی، چه صدف ها كه دُر شدند

بند دهم
باران می گرفته، به ساغر چه حاجت است؟
دیگر به آب زمزم و كوثر چه حاجت است؟
آوازه ی شفاعت ما، رستخیز شد
در ما قیامتی ست، به محشر چه حاجت است؟

كی اعتنا به نیزه و شمشیر می كنیم؟
ما كشته ی توایم، به خنجر چه حاجت است؟ 
بی سر دوباره می گذریم از پل صراط

تا ما بر آن سریم، به این سر چه حاجت است؟
بسیار آمدند و فراوان، نیامدند
من لشكرم خداست، به لشكر چه حاجت است؟ 
بنشین به پای منبر من،  نوحه خوان، بخوان!
تا نیزه ها به پاست،  به منبر چه حاجت است؟

در خلوت نماز، چو تحت الحَنَك كنم
راز غدیر گویم و شرح فدك كنم


بند یازدهم
از شرق نیزه، مهر درخشان بر آمده ست
وز حلق تشنه، سوره ی قرآن بر  آمده ست
موج تنور پیرزنی نیست این خروش
طوفانی از سماع شهیدان بر آمده ست
این كاروان تشنه،  ز هر جا گذشته است
صد جویبار، چشمه ی حیوان بر آمده ست
باور نمی كنی اگر از خیزران بپرس
كآیات نور، از لب و دندان بر آمده ست
انگشت ما گواه شهادت كه روز مرگ
انگشتری ز دست شهیدان در آمده ست
راه حجاز می گذرد از دل عراق
از دشت نیزه، خار مغیلان بر آمده ست

چون شب رسید، سر به بیابان گذاشتیم
جان را كنار شام غریبان گذاشتیم

بند دوازدهم
گودال قتلگاه، پر از بوی سیب بود
تنها تر از مسیح، كسی بر صلیب بود
سرها رسید از پی هم، مثل سیب سرخ
اول سری كه رفت به كوفه، حبیب بود!
مولا نوشته بود : بیا ای حبیب ما
تنها همین، چقدر پیامش غریب بود
مولا نوشته بود : بیا، دیر می شود
آخر حبیب را ز شهادت نصیب بود
مكتوب می رسید فراوان، ولی دریغ
خطش تمام، كوفی و مهرش فریب بود
اما حبیب، رنگ خدا داشت نامه اش
اما حبیب، جوهرش « امن یجیب» بود

یك دشت، سیب سرخ، به چیدن رسیده بود
باغ شهادتش، به رسیدن رسیده بود


بند سیزدهم
تو پیش روی، و پشت سرت آفتاب و ماه
آن  یوسفی كه تشنه برون  آمدی زچاه
جسم تو در عراق و سرت رهسپار شام
برگشته ای و می نگری سوی قتلگاه
امشب، شبی ست از همه شب ها سیاه تر
تنها تر از همیشه ام ای شاه بی سپاه
با طعن نیزه ها به اسیری نمی رویم
تنها اسیر چشم شماییم، یك نگاه!
امشب به نوحه خوانی ات از هوش رفته ام
از تار وای وایم و از پود آه آه
بگذار شام، جامه ی شادی به تن كند
شب با غم تو كرده به تن، جامه ی سیاه!

بگذار آبی از عطشت نوشد آفتاب
پیراهن غریب تو را پوشد آفتاب

بند چهاردهم

قربان آن نی یی كه دمندش سحر، مدام
قربان آن می یی كه دهندش علی الدوام
قربان آن پری كه رساند تو را به عرش
قربان آن سری كه سجودش شود قیام
هنگامه ی برون شدن از خویش، چون حسین(ع) 

راهی برو كه بگذرد از مسجدالحرام
این خطی از حكایت مستان كربلاست :
ساقی فتاد، باده نگون شد، شكست جام!
تسبیح گریه بود و مصیبت، دو چشم ما
یك الامان ز كوفه و صد الامان ز شام
اشكم تمام گشت و نشد گریه ام خموش
مجلس به سر رسید و نشد روضه ام تمام

با كاروان نیزه به دنبال، می رویم
در منزل نخست تو از حال می رویم

 

 

برچسب: نویسنده: غزل عباسی تاريخ: پنجشنبه 1 مرداد 1405 ساعت: 2:55

صفحه بندی